Filozofia średniowiecza
Wśród ludzi, którzy w epoce średniowiecza zajmowali się filozofią, można wymienić św. Augustyna, św. Franciszka z Asyżu, św. Tomasza z Akwinu, Abelarda, św. Bernarda oraz św. Anzelma. Święty Augustyn to twórca filozofii, zwanej augustynizmem. Ukazywał on dramat człowieka, który został umieszczony między niebem a ziemią, miedzy aniołami a zwierzętami. Według niego dramat człowieka polega na nieustannym rozdarciu, które wynika z tego, że z jednej strony człowiek pragnie szczęścia i wielu innych przyjemności, a z drugiej strony jednak tęskni za wiecznością, pragnie zbawienia, szczęścia u boku Boga. W związku z tym człowieka żyje w podwójnym świecie, na który składają się przeciwstawne wartości: dobro i zło, niebo i piekło. Człowiek nieustannie musi wybierać albo dobro, albo zło, nie ma drogi pośredniej. Św. Augustyn jest autorem dzieła pt. "Wyznania", gdzie wykłada założenia swojej filozofii. Według tego filozofa najważniejszym bytem jest Bóg, który oznacza też dobro, piękno, prawdę. Człowiek powinien być mu zupełnie podporządkowany. Dobra materialne i cielesność są nicością, skazane są na nieistnienie. Wiedzę można posiąść tylko drogą iluminacji, czyli oświecenia z woli Boga. Święty Tomasz z Akwinu to twórca tomizmu, filozofii o harmonijnym charakterze, która wyjaśniała i motywowała sens hierarchicznej struktury społecznej. Jego filozofia zakłada rozumny ład świata, czyli wizję świata harmonijnego, stanowiący drabinę bytów, na której każde istnienie ma swoje miejsce. W tej drabinie bytów swoje miejsce ma również człowiek - a jego zadaniem jest piąć się coraz wyżej po szczeblach drabiny.