"Kwiatki świętego Franciszka" - idea ewangelicznej miłości
Święty Franciszek, na wzór Jezusa, otoczył się dwunastoma towarzyszami, z których jeden, podobnie do Judasza, powiesił się (Jan z Kapelli). Inni bracia to na przykład Rufin, Filip Długi, Bernard. Tytuł utworu ma charakter alegoryczny. Tytułowe "kwiatki" to cnoty franciszkańskie. Św. Franciszek pielęgnuje stworzony w sobie ogród, pielęgnuje postawę powołania do świętości. Zwraca uwagę występujący w tekście schemat: nauczyciel - uczniowie. Jest to wyraźne nawiązanie do Biblii, gdzie czytamy o relacji Jezus - apostołowie. "Kwiatki świętego Franciszka" to opowieść o źródłach odnowy moralnej, o franciszkańskiej postawie wobec świata. Postać św. Franciszka stała się niezwykle popularna i często możemy odnaleźć inspiracje jego osobą w literaturze i sztuce. Wśród poetów zafascynowanych filozofią tego świętego znalazł się między innymi Leopold Staff. Święty Franciszek zmarł 1226 roku, 4 października w wieku 45 lat. Dwa lata później, w 1228 roku, został kanonizowany przez papieża Grzegorza IX. Św. Franciszek był stygmatykiem. Wywodził się z bogatej, kupieckiej rodziny, ale zdecydował się żyć w ubóstwie. Głosił chwałę Boga wśród ludzi i zwierząt. Chciał, żeby jak najwięcej osób zostało zbawionych. Nie ożenił się. Nie umartwiał swojego ciała - był przeciwnikiem takiego postępowania, nie uznawał takiej formy ascezy, ponieważ uważał, że skoro ciało pochodzi od Boga, człowiek nie ma prawa go ranić. Wędrował po świecie, nie szukał pracy, ale rozmawiał z ludźmi i głosił radosną wiarę w